|
| ||
|
ساعت و تاریخ انتشار خبر:14:17--یکشنبه 07 دی 1393
سال ١٢٩٠ در ایران، در اولین قانون تعلیمات عمومی که توسط مجلس دوم تصویب شد، تنبیه بدنی ممنوع اعلام شد و این نخستینباری بود که نهادهای عمومی تصمیم گرفتند که با چنین پدیدهای برخورد قانونی داشته باشند و حالا بعد از ١٠٣ سال از تصویب این قانون، این روزها گاه شاهد اعمال تنبیههای فیزیکی و روانی (که از مصادیق خشونت بهشمار میآیند) در یکی از مهمترین نهادهای جامعهپذیرکننده، یعنی مدارس، هستیم. اعمال خشونت چه روانی باشد و چه فیزیکی، چه دیده شود و چه به چشم نیاید، چه تقبیح شود و چه در مقابل آن سکوت به عمل آید، پدیدهای است که نمیتوان از کنار آن به آسانی گذشت. نتایج تحقیقاتی در فرانسه و روی کسانی که به زندان رفتهاند نشان میدهد، اکثر بزهکاران در کودکی از سوی پدر، مادر یا محیطهای آموزشی مورد تنبیه قرار گرفتهاند و با اشکالی از خشونت مانند تحقیر مواجه شدهاند و شاید به گفته دکتر موسویچلک، رئیس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ایران، ساختار آموزش و پرورش جایگاه خود را در نظام سلامت اجتماعی باور نکرده است. یکی از تعاریف مهم در سلامت اجتماعی، این است که فرد خود را جزیی از جامعه بداند و بر اهمیت مشارکتش در پیشبرد اهداف جامعه آگاه شود. تنبیه و تحقیر دانشآموزان میتواند موجبات طرد و انزوای اجتماعی آنان را فراهم کند.
همانطور که در عکس میبینید نمونههایی از آموزش ارزشمند عشق و نوعدوستی نیز در آموزشوپرورش ما وجود دارد که آن هم البته مورد تقدیر قرار نمیگیرد. جواد رها، معلم دبستان پسرانهای در شهر تبریز به دانشآموزان خود درس «دوستی» و «عشق» به همنوع میدهد.
(اسما روانخواه - پژوهشگر اجتماعی/شهروند) (جام جم سرا)  نسخه مناسب چاپ
مطالب مرتبط |
||
|
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران
| ||
سال ١٢٩٠ در ایران، در اولین قانون تعلیمات عمومی که توسط مجلس دوم تصویب شد، تنبیه بدنی ممنوع اعلام شد و این نخستینباری بود که نهادهای عمومی ...